26 Eylül 2014 Cuma

Gibi

"İnsan" sonunu bildiği  kaderi yaşayamaz fakat hiç bitmeyecek gibi yaşama sarılabilir. Vazgeçer gibi görünebilir ve sonunda yaşamın tek bir günü için mücadele edebilir. Öğrenmek için her gün bir şeylere hayıflanabilir. ve tüm hataların sonunda yine bir gün kendini olduğu gibi benimseyebilir. İnsan; istedikleri ile yaşadıkları arasında sürekli koşan bir varlıktır. Ya görünürde koşup da yerinde sayanlar? 

Gözlerine yerleşen sakinlik kalbindeki fırtınaları durduramaz. Durduğu an kaderin ne istediğini bilemez hale gelir. Kaderini bildiğini sananlara güler, bir de kendi kendine gülümser. Deli olmakla başarmak arasındaki ince çizgide cambazlık yapmaya başlar. İnsan en çok kendini anlattığı zaman yorulur. Güneşe çıplak gözle bakmak gibidir; içinden geçenleri anlatmak. Oysa ki susmak tüm zayıflıkları örten kalın bir örtüdür. Kendini görmemek için sert duvarlara ihtiyaç yoktur. İnce bir düşüncenin zarif kuyularına narince inip kaybolabilir insan...

Aksine yürümeyi severim. Kış mevsimi kadar dokunaksız sevebilirim. Tabiat kadar sade ve soğuk olabilirim. Nasıl da yazlar gelecektir. Ya da her yaz bir kışa doğru kaçınılmaz sonu getirecektir.

0 yorum:

Yorum Gönder

© Yazı Dünyam, AllRightsReserved.

Designed by ScreenWritersArena