14 Şubat 2014 Cuma

Berrak

Kış ortasında doğan yalancı baharların pencerede bıraktıkları cılız yağmurlarda yaşamı aradım. Hem yalancı olduğunu bilip hem de güneşe kanacak kadar umudumuz aydınlıktan yanaydı. Ne vakit takvimlere isim koymaya kalksak, zaman önemini yitirircesine ilerledi. Sevgiye gün biçmeye gelmezdi. Her an "son gibi" yaşanmadığı müddetçe sevgi yalancı görkemli kılıflara yakışmıyordu. İçtenlikle ve nezaketle sunulan her davranış sevginin ruhuna bürünmesine sebebiyet veriyordu. Sevdiklerimizi incitmemeyi öğrendiğimizde en taze çiçekleri kalplerin baş köşesine yerleştiriyorduk zaten. Gülümsediğimizde naif bir örtüyle paketlenmiş bir hediye sunuyorduk aslında. Tatlı bir çift söz tüm dünyayı görmüşçesine ruhumuzu huzur iklimlerinde dolaştırıyordu. Sevgi simgelere sığacak kadar hafif değildi. Belki bir tüy kadar narin varlığı ile kalplere yerleşir ve hiç ummadığın bir vakitte şuursuzca o kalbin çatlaklarında kaybolur giderdi ama varlığı bir güne sığacak kadar değersiz hiç değildi. İmarı yıllar sürebilecek sevgi, bir kalbe sirayet ettiğinde türlü sarsıntılar yaşasa da kırıklarından yeniden tamir olacak kadar kudretle temelini derinlere atabilirdi. Velhasıl sevgi emek ve incelik ister. Sözlerin hoş olanından, davranışların naifliğinden hoşlanır. Hele ki sevgiye karşı sunulan hoşgörüyü asla pervasızca kullanmamak lazım. Sevgi iyilikten beslenir ve sabrını kalbin zarif elleriyle işlediği güzellikle birleştirir. 

Gözün güzelliğe meyli kalbin iyilikten başka mayayı tutmamasındandır. Kalp iyiliğin saltanatını sürdürebilirse gözün gördüğü güzellikten başka bir şey değildir. Hangi hakikat gerçek penceresini doğan her güneşe aldanıp açar ki? Bakmayı ve hissetmeyi bilen gözler ve kalplerin pencereleri hakikat güneşine doğru daima açıktır. Sevgi hakiki olma olunda kalbin terbiye gördüğü bir okuldur. Öğrenmek için yaşamak gerekir. Mesela mevsimleri bilmek değil hissetmek, hikayeleri okumak değil yaşamak mühimdir. Mühim olmayan ne varsa hayatın öğüttüğü nice sözler arasında kaybolup gitmeye mahkumdur. Sevgide hakiki olan hisleri öğüten bir değirmendir. Şuurunda olana uğramayacak, farkına varamayana misafir olacak kadar sınayandır. Sevgi nice sınavları verecek sayısız kitapların içinde yazılı, tükenmeyen konudur. Çehresi yağmur damlacıklarına dönük olanların gözünde biriken yaşları misafir edecek kalplerin hakiki yönüdür sevgi. Sevgi sevdiğini üzmemek için hüznün ağırlığını sırtında taşıyacak kadar güçlü, incitip incinmeye gelmeyecek kadar zayıftır. 

Sevgi cevherinde yanıp, kalp kademelerini aşıp sadece sevgiye özgü davranışlara bürünebilecek zamanlar için nice gün var. Nice günü sevgiye pay biçecek, hayatın çiğ görüntüsünden sıyıracak sonsuz neden var. Eğer yaşam
bir sebebe sarılacaksa bunun sevgiden başka bir çıkar yolu yok. Sevgiyi öğrenmek için hakikatın merdivenlerini berrak bir denizin sığ sularına bırakmalı. Güneş mavilikle buluşup gözleri alan bir parlaklıkla elini sevdiklerimizin eline bırakmalı. ve güvenmeli, güvenin sükunu ile sevmeli, iyi olan ne varsa sevmeli...


2 yorum:

  1. Sevgi insanlar arasındaki uçurumlara köprüler kuracak ve hayatı daha yaşanır kılacak bir güzelliktir. Kaleminize sağlık çok başarılı bir yazı olmuş.

    YanıtlaSil
  2. Teşekkür ederim Ufuk Parlak.

    YanıtlaSil

© Yazı Dünyam, AllRightsReserved.

Designed by ScreenWritersArena