7 Aralık 2013 Cumartesi

Gökyüzü

Sevdiğim şehirler var, görmediğim. Her gün sesini işittiğim fakat tonuna alışamadıklarım var.İnanmaya çalışıp samimi bulamadıklarım da çok... Dinlemeyi sevdiğim anlar var akıl vermeye meraklı insanlar tarafından boşuna işgal edilen. Sonrasında konuşmayı sevdiğim anlar var ego savaşlarından yenilgiyi seçtiğim. Yüklemi aradığım cümleler var öznelere yüklenmekten yer bulamadığım. Özel kılmak istediğim özneler var yüklemini getiremediğim. Gülmek istediğim zamanlar var gerçeklerden fırsat bulamadığım. Gerçeklerden sıyrılmak istediğim anlar var tebessüme mecalim kalmadığında. Bir türlü dengeyi tutturamadığımdan geçen zamanlar var, ah, vah yaptığım. Elimin kolumun bağlandığı bomboş düşüncelerin salındığı anlar var, bir de dünyayı ele geçirdiğim yüksek sesli ümitlerim var. Aynı sabahlara başka gözlerle uyandığım, bambaşka ruhları yaşattığım, tüm çizgileriyle bana ait olmayı bekleyen bir yaşam var. Var şimdilik. Kaderin sır vermediği bir çizgide yürüdüğüm, korkularımın derin denizine düşmekten sakındığım, sımsıkı sarıldığım koca gökyüzüm var adına umut dediğim...

2 yorum:

  1. "İnsan" olmaya çalışmak böyle bir şey sanırım, çok güzel özetlemişsiniz :)

    YanıtlaSil
  2. Parfümümün kokusu çok teşekkür ederim, sevgiler :)

    YanıtlaSil

© Yazı Dünyam, AllRightsReserved.

Designed by ScreenWritersArena