18 Mart 2013 Pazartesi

Çekingen

Çekingen ruhlara hitaben: Düşünme bu kadar, sadece yaşıyorsun. Bir senden bahsetmeli bir de kendinden şikayet ettiğin zamanların derli toplu haykırışlarını. Garipseme hiçbir şeyi, neyi fazla önemsiyorsan komiklik yapmaya başlıyor ardından. Tüm bunlar nedir demeye başladığında büyüyorsun, sonrasında kendi sesini dinlediğin zamanlardan sıyrılıp bazen hayata kulak veriyorsun. Ne zaman diye sorma, herkes kendi adına göre yazıyor kaderine inandıklarını. Nasıl bakıyorsan hayata kaderde sana öyle bakıyor.

Uzun yalnızlık cümleleri, kısa kabulleniş cümlelerine dönüşmeden ruhuna izin ver çocuklaşsın. Ansızın beliren bir güneş gibi içini aydınlatacak kelimelere sarıl. İnanarak sarıl, tüm kalbinle kendine ait her şeyi benimse. Ellerinde titresin, ruhunda. Heyecan duymak, önemsemek bir şeyleri, yaşama karşı beslediğin hislerin ispatı.

Gözlerine çöken nemin kalbinden sızan hüzün bulutlarından kaynaklı olduğunu anımsadığında, her şimşekten sonra sakinleşen gökyüzünü düşleyerek fırtınaların sağladığı temizliğe sığın. Bazı zamanların çoğu zamanları katlanır kıldığı, yaşamanın umut ile umut arasında olduğu. Kirli seslere kulak tıkayıp kendine kendin olma şansını verdiğinde biraz umuda binlerce teşekkür sıraladığın bir iç konuşma kaçınılmaz olur.

Yağmurlu kalbine adımladığın çamurlu ayak izleri de sana ait, güneşi içine çektiğin zamanlara yayılan tebessümlerde. Tüm zıtlıkları içinde taşımak garip mi, değil. Doğduğun günden itibaren yaşlanıyorsak, hayatımızı kalıcı kılacak bir durak aramak fuzuli olmasa gerek. Ne söylesek çok gelir ya, susmanın anlatacağı çok şey varsa susarak yazmak, yazarken insan sustuğu için mi kelimeler daha derin... Öyle anlamlı bir soru, öyle anlamsız cevaplar...

Çekingen ruhların sımsıkı sarıldığı sessizlik çok şey anlatıyor oysa. Ne var yaşamdan bu kadar korkacak, kendi sesinden başka önemsenecek hangi ses var? Kendinle baş başa isen sürekli, gözlerinden uzak olacak gözlerin hükmünün ne geçerliliği var. Zaman geçer, tüm detaylar silikleşir sana kalan senden izler olur. Bu yüzden insan en çok kendini memnun etmeyi bilmeyi. O zaman yaşamda güzel, yaşamın türlü türlü sunduğu gerçekliği de daha aşılır nitelikte.

Düşünecek ne varsa kendinden miras kalmalı, içinde hep umuda çıkacak mutlu anılarla...




3 yorum:

  1. "Tüm bunlar nedir demeye başladığında büyüyorsun.."
    Doğum günümde okuduğum bu yazınızı beni anlatan yanlarıyla çok beğenerek okudum teşekkür ederim.. :)

    YanıtlaSil
  2. Ben de güzel yorumunuz için teşekkür ederim 7tepe, doğum gününüz kutlu olsun :)

    YanıtlaSil

© Yazı Dünyam, AllRightsReserved.

Designed by ScreenWritersArena