28 Haziran 2012 Perşembe

Heybe

Uzun bir yola çıktığımın farkındaydım.Heybemde sınırlı sözcükler,kalbimde uçuşan yıldızlı kelimeler.Zihnimde binlerce düşünce gezinirken,yanımda taşıdığım kelimeler ile gitmek zorunda olduğum bir yolculukta ikamet ediyordum.Aynı kelimeleri sonsuz hayallerin arasından çekip,uçsuz bucaksız hayallerden bir nebze süzüyordum cümlelere.Bir ara istikameti yitirmiş ve yorgun düşmüştüm,kelimeler susmuş heybem boşluğunda rüzgarla raksediyordu.Yıldızlara uzanmak ve haykırmak geldi içimden.Hayallerimden sarkan büyülü kelimeler cümleye dönüşsün diye.Sonra aynı kelimeler yerine kondu.Yine sınırın içinde sıkışmış,bin takla attırıyordum cümlelere.Var gücümle ya da kendiliğinden.İyi hissediyordum yazdıkça,yolumu yarılamanın hazzı ile elimdeki kelimelere gülümsüyordum.Mutluluk elindekiler ile yetinmekmiş diye kendimi telkin ediyordum.Bir ara mevsim bahar dalını uzattı,heybemdeki tüm karamsar cümleleri savurdu rüzgarın eteklerine.Mevsimden nasiplenmiş cümleler birikti azık olarak.Tasviri hep oldum olası sevmiştim.Kağıda uzanıp tabiata dokunmak gibi,ya da yeni kimseler ile tanışmak gibi,boyutlanması idi tasvir cümlelerin.Minik çiçekler açılmaya başladı yazılarımda,renkleri ruha aşı veren bir neşe kaynağı oldu,insan bir yönüyle çocuk kaldığını  anladığında ne kadar hayrete düşüyor.Hayret şevkiyle yazılan cümlelerin havası bahar getiriyor yazıların semasına.Sonra karamsarlık bulutları kaplıyor ara ara,Mutluluk her zaman baki kalır ise manasını çok derin hissettiremiyor,illa kaybedip bulacak biz insanoğlu.Öyle de oluyor bir kara bulutu bir güneş temizliyor,günler geçiyor heybemdeki kelimeler hayallerin ufkunda zihindeki cümlelere kavuşuyor adeta.Sınırlarında boğulduğunu hissediyorsun,hep bilmek,hep öğrenmek,hep okumak istiyorsun hiç durmadan.Okudukça cümleler üzerine kapanan manaların açılacağını hissediyorsun.Vazgeçmediğin zaman kazanacağının şuuru durmanı engelliyor,yürüyorsun.Bazen heyben bomboş kalıyor o zaman mazinin kelimelerini mutluluk niyetine bugünün cümlelerine çalıyorsun.Bugün ziyan olmuş bir düne ait olmasın istiyorsun.Kıpırdamasada önündeki engel zorlamaktan geri kalmamak istiyorsun.Ne zaman durursam o zaman aynı diye kızdığım kelimeleri dahi kaybedeceğimi biliyorum.Kelimelerin çoğalması için derin manalara,beliğ duruşlara kavuşması için hep yürümem gerektiğini hiç unutmuyorum.Yolun henüz başında olduğumu biliyorum bazen hayatın insanı çok yaşlı hissettirebilen yükümlülüklerini düşünüyor hemen ardından engelleri atlamanın boşluklar bırakarak mümkün olmayacağını anımsıyorum.Elimde heybemden düşen kırılmış kelimeler,yüreğimde hiç susmaya niyeti olmayan zengin düşünceler ilerliyorum...

0 yorum:

Yorum Gönder

© Yazı Dünyam, AllRightsReserved.

Designed by ScreenWritersArena