13 Nisan 2012 Cuma

Sanal Sosyallik

Gerçek dostlukların arasına mesafeler giremez ya da dargınlıklar derlerdi de ihmallik ve tembelliğin araya gireceği kimsenin aklına gelmezdi.Eskiler hep yadedilir ya.Eski bayramlar,eski dostluklar.Aslında eskiyen insanların taze tutmayı arka sıralara attığı değerler oldu.Şimdi halhatır sormanın yerini kısa mesajlar aldı,ya da bir cümleye sığdırılan sanal tebrikler.Yakınlarımızın özel günlerini sosyal iletişim araçları üstlendi.Kısa mesaja sığdırıldı her şey.Arkadaşınızın özel gününü tebrik edersiniz,cevap olarak bir beğendi gelir.İşte bu kadar tembelleştirdi teknoloji iletişimi.Zamanımız pek kıymetli olduğundan en pratik şekilde konuyu çözmüş olduk.Elbette teknolojiye sözüm yok ama insanların tembelliğine kılıf olması çok acı.Yüzyüze görüşmeyi geçtim,artık telefonla hatır sorma olayı paket mesajlara dönüştü.Bayramlarda kalıp mesajlarla kutlar olduk birbirimizi.Başına nasılsın diye sormayı düşünmeden,isim zikretmeden,sevgiler dilemeden,kalıp mesajları toplu atıp vazifemizi başarı ile tamamladık sandık!Sesini duymanın,duyguyu cümlelere aktarmanın sıcaklığını,yazılara bırakıp sosyal olduğumuzu sandık.Herkes yazar oldu anlaşılan.Yazı diliyle bayramlaşma,yazı diliyle doğum günü kutlama,kandil tebriği.Misafirlik yerini çok dolu icraatlere bıraktı ama şaşırmıyorum artık insanlar birbirinin sesini duyamayacak kadar meşgul.Eskiden samimiyet vardı.Çocukluğumda hatırlarım,insanlar iş,ev,çoluk çocuk koşturmasında birbirine vakit ayırıyor,belirli aralıklar ile görüşüyorlardı.Çay ve ikramların eşliğinde gayet doğal bir samimiyet ile muhabbetler ediliyor,bizler de bu paylaşımın içinde büyüyorduk.Şimdi ebeveynler çocuklarını kreş,okul ve çekirdek aile zincirinden koparıp,ihmal ettikleri dostların meclislerinde büyütemiyor.Genelleme yapmak elbette yanlış ama gidişat ne yazık ki böyle.Şimdi insanlar birbirine gitmekten çekiniyor.Randevu koparmak ve uygun olmak için günler öncesi konuşmalar silsilesi oluyor.Eskiden misafir bir evin süsüydü,bereketiydi.Gelecek nesilleri hiç tahmin edemiyorum.Bilgisayar başında sanal oyunlar ile büyüyen,sokakların karmaşıklığından oyun alanı bulamayıp iletişimi klavyeden yürüten bir nesil doğdu,büyüyor hatta.Yapaylaştık neden bu.İş ve ev ikilemi arasına sıkışıp kalan,aktivite zamanını kapalı alanlarda değerlendiren aile yapısı çıktı.Artık boş vakitlerde anne babalar alışveriş merkezine götürüp çocuklarını eğlendiriyor oyun alanlarında.İhmal edilen dostlar ve büyükler nasıl olsa kalıcı ya bir gün gönül alınır.İnsanlar paylaşımla güzelleştirir bağları.Bağlar doğallık ve samimiyet ile sıkı sıkı örülür.Bu bilinçte olup da iletişim taze tutmak için çabalayan insanlarda karşısında aynı muameleyi göremeyince çabalamayı bırakıyor.Arıyor,aranmıyor,samimi oluyor,yapaylıkla karşılanıyor.Gidiyor,gelinmiyor.Sanal ortamda herkes pek sosyal,ince ve zarif ama bu gerçek hayata pek yansıyamıyor.Misafirlerin evi süslediği,bereketi bıraktığı günlerin yerini günlük takip edilmesi gereken diziler aldı.Artık yaşamıyor,yaşananları izlemeyi tercih ediyoruz.Aile bilgisayar ve televizyon başına dağılmış pek sosyal bir yapıya dönüştü.Hatta ayda yılda bir gidilen misafirliklerde dahi televizyon açılıp,muhabbet girişimine girilmiyor.Malum sohbet ve muhabbet unutuldu.Nasıl birşeydi.Eskiden komşuluk ne güzeldi.Çocukluğumuzda her daim komşularımızla paylaşım ve yardımlaşmanın hazzını hatırlarım.Kimse kibarlıktan ölmezdi o zaman.Kapı her daim gelene açıktı.Şimdi aynı apartmandan kimse kimseye selam vermiyor.Aynı kişiler eve gidip bilgisayar başında sosyallığın alasını yaşıyor.Ne çocuklara tahammül ne büyüklere saygı kaldı bu yaşam stilinden.Eskiden bir yığın çocuk oynardık,dağılan ev olsundu.Şimdi çocuk sevgisinin üstünde düzen var.Herkes birbirine gitmekten çekiniyor.Okul sıralarında onca şey paylaştığımız dostlukların hiç bitmeyeceğini sanırdık.Velhasıl şimdi evlenen bir kabuğa bürünüyor.Sanki eşi ve çocuğu dostluğu ihmal ettirmesi gerektiren bir kavram gibi.Aile de ol,arkadaşta ol,sıfatları karıştırma.Büyüklerimiz ailemizin baş köşesinde idi,annelerimiz zevkle ağırlar,babalarımız saygının canlı tanığı olurdu.Şimdi kimse yaşlancağını hesap etmiyor.Çekirdek ailesini özenle koruyor.Ne uzun emelcilik ama.Kendimizi yalnızlaştırırken zamanı da suçlamak kolay taraf,değişen zaman değil insanlar...Yalnızlığa ve mutsuzluğa itilen ruhlar.İnsan sevgi ve paylaşımla ayakta durur,inanç ve güzel ahlakla sağlamlaştır.Bunu bilmek yetmez,uygulamak şarttır.Gönlü hoş tutmanın ne kadar mühim olduğunu bilmeyen yoktur.İhmal ettiklerimizi hatırlayalım,çok zor kazanılan dostlukları kaybetmeyelim.Sanal olarak değil reelde.

0 yorum:

Yorum Gönder

© Yazı Dünyam, AllRightsReserved.

Designed by ScreenWritersArena