3 Mart 2012 Cumartesi

Yitik





Bir sevda yitikliğinde,üşengeç adımlarla uzaklaştı kendinden.Neden kaybettiğini kendisi de bilmiyordu..Yazgısına boyun eğen,kaderini kalemine emanet eden bir yürek taşıyacaktı.En çok da özleyecekti.Özlemi bir türlü alışkanlığa çeviremeyecekti.

Kaybetmekten korkmuyordu, alışmıştı yüreğinin derin sızılarına.

Alışamıyordu özlemin koyu anılarına gözlerini kapamaya.

Gecenin sırdaşlığında,her uykuya daldığında bir düşe uyanıyordu.Gerçekliğin acısını kabuslarına teslim edercesine.Yüreği aşkı da yüklenemiyor,hasrete de dayanamıyordu.Kaybolmak istedi gecenin zifri karanlığında.

Bir sevda yitikliğinde buldu kendini.Kendini aramaktan vazgeçtiğinde,yüreğinin tam ortasında yine aşkı buldu.Kendinden kaçtıkça Onu buldu.Aşktan kaçtıkça ona kavuştu yüreği.

Bir sevda yitikliğinde geceler hücum ediyordu yüreğine.Aşkın yegane dostu geceler..Derin, koyuluklarına sırrımı sır bilip bağrına bastı.Bir sevdanın daha yükünü kayıplara bıraktı gece,bir sevda yitikliğinde...


Aşk yüreğiyle uyuşmamıştı.

Aşkta hep kaybetmişti.Kaybetmek için kötü olsaydı gam yemezdi.Kaybetmeye alışan yüreği aşkı kabullenemiyordu belkide.İyi sıfatlardan da yorulmuştu,kötü olmaya da hamuru tutmazdı.

Kaçtı kendinden.Yüreğinin sesini bastırdı.

Gamsızlaştı.Gam yüreğine aşina oldu. Yüreği Acı çekmekten üşenmiyordu artık.Sevmeye direnecekti.Direnmeyi öğrenecekti.Hapsedecekti yüreğini aşksızlığın kurak iklimlerine,yüzündeki hasret tebessümleriyle.

0 yorum:

Yorum Gönder

© Yazı Dünyam, AllRightsReserved.

Designed by ScreenWritersArena