24 Ocak 2012 Salı

Kelimelere Yolculuk

Günbatımında kelimelerle barıştım sonunda.Artık kendi kelimelerim var lügatımda.
Günbatımının loş ışığında,kalemimi gökyüzünün mürekkebine daldırıp,denizin enginliklerini kağıt bilip,yüreğimin limanında yazmayı diledim,yürekten…
Günbatımı, kadifemsi yumuşaklığında renklerini cömertçe sergilerken,bekledim karmaşanın son bulmasını, sessizliği bekledim uzun bir süre.
Sessizlik; rüzgarın kucağında inceden bir nağmeyle geliverdi yanıbaşıma.Her dakikanın kıymetini bilmek istercesine bir telaşla ve heyecanla dağınık kelimeleri toplanması için çağırdım.
Cümle olacak güçleri yoktu belki ama bir araya gelmek için istekliydi kelimelerim.Önce yabancılaşmış manalarıyla tanıştı kelimelerim sonra en yakın bulduklarıyla arkadaş olmaya başladılar,ardından devrikte olsa cümleler döküldü tane tane...
Bir yandan rüzgar elini, denizin köpük köpük vuruşlarına bıraktı.Sessizlik doğanın ezgileriyle bestelendi,kelimelerin ruhunu okşadı.
Kağıdım beklemekten yorgun düşmüş,dalga dalga hırçınlık yapmakta iken,harfler karıştı,kelimeler yerlerini kaybetti.
Üzgün bir sitemle kurşuni loşluğa baktım,umursamaz bir halde kendi başınasın der gibiydi."Kendini tanımadan,kendini bilmeden,kendine değerini vermeden senden emanet kelimeler dahi uzaklaşmaz dedi".


Bu kez sözünü sakınmadı, batan güneşin umutlu ve kendinden emin sesi.Her sabaha inadına doğan,gecelerin karanlığını bıkmadan kovalayan güneş,gitmeden bana sanki bir göz kırptı.
O zaman ne kağıda suç buldum ne de sessizlikte saklanan kelimelerime.Önce kendi güneşimle doğmalıydım ki başka her şeyi aydınlatabileyim.
Avuçlarımı kenetledim,boynumu büktüm ve sadece kendimi düşündüm bir an, anlamam güçte olmadı geçte...
Ben kendimi kendimden yalnız bırakmıştım, öleyse nasıl beklerdim bensiz yanıma eklenecek insanları,zamanları,olayları ve tabi ki çok sevdiğim,özlediğim kelimeleri...


Önce kendi limanımı bulmalı sonra yol alabilmeliydim,gittiğim adresten emin limanlara..Sonra pusulamı arandım sağımda,solumda, tek çare çıktı karşıma; kelimeleri bulmalıydım kaybettiğim köşelerinden.
Her kelimem,inanarak kağıda işlenmeli ve pusula olmalıydı kendi limanıma.Bekledim, gün karanlığa bırakmışken kendini,sadece bekledim...

0 yorum:

Yorum Gönder

© Yazı Dünyam, AllRightsReserved.

Designed by ScreenWritersArena