16 Ocak 2012 Pazartesi

Kalp ve Dimağ İle Serzenişler

Serzenişlere veda ettim,mutluluğun kapısına dayandığım an.Kısa olan ömrü, baki kılmayı bilen gönüllere,hatırlattım ne vakit mutlu olunacak.Önce serzenişler tek ağızdan,kendine bu güveni veren insanlara haykırdı içindeki dertleri.
Serzenişler,umutsuzluğun avucunda güçlendi,huzursuzluklara bırakıverdi avucundakileri.Gözleri karartan sayısız dert yumağı aralarında ,birbirlerine kıvılcımlarını saçıp ,ateş olabilme umuduyla tüm mutlulukların üzerine sıçradı.
Ateş kuvvetini, insanların içinde barındırmakta hiç güçlük çekmediği,hatta akışına bıraktığı kötülüklerden aldı. Her kıvılcımında kin,öfke,kıskançlık ateşlerini kavurdu,ateş bu hususiyetten doğan tüm minik kıvılcımlarını saldı insanların közü sönmez kalplerine.
Ateş kalpten uzandı dimağa,dimağ tüm güzel bakışları öldürdü penceresinde.İlk gönül yandı hapsettiği kötülüklerde,sonra saldı cezbedici gücünü kalbin mahkemesine.
Kalp atışlarını hizasından çıkardı,sıkıştı,nefes alamadı huzursuzlukların tıkadığı damarlarda.Neden diye sordu kalp beyne" İnsanlar önce beni kirletiyor sonra senin gücünle hükmediyor güzel,hoş olan herşeye?"Düşünceler kalbe haykırdı yine o bilmiş tavrıyla"Senden geçmeyen kötülük benim mantığımda tutunamaz,hükmedemez kötülük,mantığın yanında."Kalp kırmızı cevherini gösterdi"Ben atmaya başladığımda can bulur et,kemik ruhun suyuyla.Beni simsiyah ağlarıyla ören kötü ahlak,gelmez mi ki senin çok düşünen,hep ben ben diyen varlığından.Sen senden başka herşeye fırlatırken eleştiri oklarını,hiç bakmazsın kendi gözünden,başka hayatların diyarlarına,senin hükmün ele almıştır kalbin naif,inceliklerle örülmüş diyarlarını.Bildik serzenişeyle.."Neymiş benim serzenişlerim diye sorar dimağ gönüle.Kalp içindeki harın yangınıyla can verir sözcüklerine."Sen! herşeyi benliğiyle kaplayan dimağ,bilmez misin sen öğrenmeden iyiği,güzeli,yaratmadan art niyeti içinde ben kapılarımı açamam gönlümün melekten vücud bulmuş kafesine.Serzenişlerinle, hayatın sadece bir anına özel güzelliklerini öldürürken,ben ne diyeyim de susturayım kalbimin hasetle örülmüş seslerini,ne ile söndüreyim ateşi,sen ateşi rüzgarınla savururken dört bir yanıma.Sen değil misin ki ben bilirim,ben iyiyim,sadece ben,sözlerinle senden başka herşeyi herşeyi yıkan etrafında.Ben o zaman nasıl bağlayayım sevginin kırılgan damlacıklarını yüreğimin kuyucuklarına?"Dimağ güzel hitabetiyle etkilemekte güçlük çekmeyeceğini düşünür ve gülümser kendine güvenen eda ile der ki:Sen,melekten doğmuş iken bilmez misin özü nedir insan olmanın,büyüyünce değişen nedir ki sen dinlersin benim sözümü böyle pür dikkat.Kalp araya girer bastırır dimağın sesini bülbül ötüşlü nağmesiyle."Sen neden konuşmayı akıl edemezken kendinde şimdi susmak bilmez isen benim de sebebim aynıdır.İnsan doğar,büyür,sen görür,tartar,düşünürsün, ben senin tohumlarını ekerim gönül bahçeme.Dimağ susmaz kalbin kendini dinlemesine müsade etmezse,ben nasıl duyayım içimde çoşan akan suların şevkini.Dimağ der ki: Sen içinde iyiliğin selini damlacıklardan büyüt,ben duramam temiz,saf bir kalbin selinin içinde,söndürürüm tüm kıvılcımları içimde,bakarım senin tatlı nağmelerinin eşliğinde kendime,insanlara.
Bir ses duyulur derinliklerden dimağ ile kalbin atışmasını durdurur der ki yeter bırakın siz de bu serzenişleri.Ne kalp atar dimağ olmadan,ne dimağ düşünür kalp atmadan.İyi bir insanın kalbi güzel olur içinde beslediği hoşluklar düşünceye yansır,tıpkı düşüncelerin iyiliğini yansıtması gibi.Yani siz ayine gibi birbirinize tutarsınız görünenin derinliğini.Kalp, güzelliklerin damlacıklarını savurur, düşüncelerin bulutlarından.Düşünceler, ırmağın yönünü çevirir kalbe.Kötü bir kalp ise ateşiyle yakar düşüncelerin içini,düşünceler kalbi ürpertir karanlığıyla.Kıvılcımlarını etraftaki insanlara da sıçratır,yakar.Yalnızlığa bırakır kendini,yalnızlığın ateşiyle yanar bu kez de.Hayatı sonu gelmez bir lütuf sayar,kalpleri kırmayı marifet görür.Hayatı kısa bir rüyadan öte kötülüğü ile çekilmez bir cehennneme çevirir.Bunu kalp ve dimağ elele yapar.İyiliğin elele verdiği gönüller,zihinler bilir ki hayat kısa.sevdiklerimiz fani,gülümsemek en güzel sermaye.
Ve sesler kesilir,sessizliğin sesleri içinde...

0 yorum:

Yorum Gönder

© Yazı Dünyam, AllRightsReserved.

Designed by ScreenWritersArena