15 Ocak 2012 Pazar

Hayatı Resmetmek

Bilmediğin bir yerde kayboldun,her yer yabancı,renkler,sesler ve ardındaki gölgeler.Doğa yalnız gibi görünsede içinde saklamış tüm sessiz sesleri.Tualim yalnızlığın üstüne dem vuran tüm isyankar renkler.Her rengin anlamı olmalı boyadığı her damlada, resmetmeli yalnızlık kendine yakışır pervasızlıkla yine kendini.Yalnızlığı içime sindirmem için kaybolmalıyım her karenin içinde.Önce bembeyaz bir kağıdın üstünde gezinmeli ellerim,parmaklarım hissetmeli her anı, tıpkı yeni doğmuşçasına.Sonra düşünmeden çizikler atmalı bembeyaz kağıda,bir sağdan bir soldan.Ve öğrenmeli her çizginin bir amacı olduğunu,şekillenmeli ufukta evler,bulutlar ve anlam katmalı bu nesnelere bir çizgi iki kol adamlar,kadınlar..Tüm ihtişamıyla güneş doğmalı en tepeden.Ufuk kızarmalı maviliğin süzülen kollarında.Ardından damlacıklar düşmeli yeryüzüne.Gülmeli simalar,elele tutuşmalı tüm yalnızlıklar ama tanımalı koyu renkleri, birazdan teşrif edecek tüm açık renklere inat siyahlığıyla.Tebessümler yıkacak,karalardan kurulmuş tüm parçaları maviliklere uzatacak. Köpük köpük sevinçleri taşlara çarpacak,bir hüzün bir neşe kendini atacak gelgitlere.Bu çizdiğim dünya zorlu bir tablo olmalı,silgisiz,geriye dönüş olmadan.Ama bakan herkes tek birşey görmeli her yalnızlık bir kalabalığın içinde kaybolmuş.Mavilikte süzülmüş tekneler var içinde geleceğe dair telaşlar yığılmış,çok yüklenmiş sanki birazdan batacak gibi.Dağlar sırtını dönmüş denizlere,umut gerçeklere küser gibi.Gerçekler salınmış en tepesinden dağların, yokolmuş hayallerimin ayağı altında.Kuşlar kümelenmiş öbek öbek,ardına bakmadan kaçan hüzünler ve hüzenler konmuş benden çok yüksek dallara.Meyveler mutluluklarım olmuş en yakın uzandığım dallarda. Koparmadan,zarar vermeden seni mutlu eden her şeyi yakalayabilmek adına.Patikalarda kaybolmuşum sahi patikalarda sonunu bilmediğim hayatım mı olsun?Düşündüm silgi olmadan bu kağıdın üzerine çizdiğim garip şekillerden nasıl kurtulcam,sonra karar verdim ardıma bakmayacağım.İleriyi görmeye çalışmayacağım.Önüme arkama bakayım derken düştüm kalktım,yürümek varken koştum,şimdi ki anları kaçırdım önce çizikler kollarımda,yüzümde sonra oluştu ruhumda..

Hayatımız bir resimse doğduğumuz an karşımıza çıkan bembeyaz kağıtlar da bizim yaşantılarımızsa ,geri dönüşüm kutusuda yoksa tek çözümü var bu sanatın.Yaşama sanatının.Elimize almalı bembeyaz kağıdı tekrar bakmalı kağıda.Yaşamın manası var mı diye sormalı böyle sade ve sorunsuz iken.En sevdiğimiz kalemi almalı bu da seçtiğimiz yol, bir nevi arkasından başlamalı kahkahalar,hüzünler,acılar,mutluluklar.Kalem oynamamalı ne çizdiği yerlerin üstünde ne de önünde ki figürü bitirmeden olduğu yerden ayrılmalı.En sonunda tüm renk ve çizgi karmaşasıyla bilinmeyen bu yolda ilerlerken destek kalemlerin desenlerine selam vermeli içten ve kalemini bu desenlerin üzerinde döndürmeli. Ben bunu çizdim mesela gökyüzündeki yıldızlara.Yıldızlarım ailem,dostlarım ve sevdiklerim.Yalnızlığımıza da yer açmalı, boşluk olmayan bir resim boğar çünkü.En son katlamalı kağıdı ve katlarken oluşan tüm kırıklara acımamalı.Kağıt hayatım,katlar geçen yıllarım.Bir tebessümle hatırlamalı bu serüveni sonra anlamalı ki hayat öncesi ve sonrasını düşünerek değil yaşadığımız saniyelerle doluyor.Bu saniyelerde katılan mutluluklar hayatın bütününü oluşturuyor.Son olarak açacağı olan var mı? ....

0 yorum:

Yorum Gönder

© Yazı Dünyam, AllRightsReserved.

Designed by ScreenWritersArena